Het is ons niet gelukt VRA op afstand te houden en na het nipte verlies van afgelopen maandag moet het eerste VRA naast zich dulden aan de top van de Topklasse. Dat is overigens geen schande gelet op het aantal internationals dat het team van captain Borren herbergt.

Onze batting innings liet eens te meer zien dat dit elftal in staat is vroege tegenvallers op te vangen. En laten we wel zijn, als je een speler als Graeme van Buuren op 7 hebt kan je gerust stellen dat we diepte hebben in onze batting line-up. Over het batten zal ik overigens dit keer niet te lang uitwijden, het verslag van Observer Max herbergt voldoende info. Wel bestaat de behoefte om twee spelers nader te belichten.

Ten eerste betreft dat de op de speeldag jarige Lloyd. Wat een sympathieke knaap. Hij mocht vroeg in en in eerste instantie dacht ik Heino te zien batten. Dat is een compliment aan Lloyd wiens battingstyle echt een hele mooie is. Jammer dat hij zijn goede indruk niet kon vertalen in een grote score, want ja, zoals hij zelf in het lezenswaardige interview in het Parool van afgelopen week al aangaf, in cricket kan één misstap als batsman je fataal zijn.  

De andere speler die mij op dit moment zeer bekoort is Rehan Younis. Het is als tail-ender niet altijd even makkelijk om van je te doen spreken. Tijd om je in te spelen is er veelal niet en de laatste overs is het veld (de tegenstander) meestal weer scherp om de score zo laag mogelijk te doen uitvallen. Spelend met lef, bezieling en zelfvertrouwen kweet Rehan zich als batsman, niet voor het eerst dit seizoen, prima van zijn taak.

Overigens was het batten en runnen van onze Zuid Afrikaantjes weer van ongekend niveau en het is voor vriend en vijand bijzonder om hun performance te aanschouwen.

Tijdens de lunch viel er een flinke regenbui en dat maakte het bowlen er niet gemakkelijker op. Mudassar wist weliswaar twee maal vroeg toe te slaan, maar daarna hadden we moeite druk uit te oefenen op Cooper en Szwarczinsky, die geheel risicoloos, enigzins saai maar wel effectief, strokeplay lieten zien. Vermeldenswaardig was het uittesten van Cooper door Mudassar, die zijn korte medogenloos afgestraft zag worden over de midwicket boundary. Mooi cricket!

En mooi was het ook om te zien hoe ACC zich terug in de wedstrijd vocht. Na het vertrek van Cooper (op een score van 109 na 24 overs) en Swarczinsky (op 157 na 39 overs) werd het toch nog spannend, al had VRA nog een batting power play en beschikte het in captain Borren over iemand die weet hoe in dergelijke gevallen met de druk om te gaan. Het was echter tekenend voor dit ACC dat zij tot het einde bleef knokken.

Overigens een compliment voor het fielden. Het intensieve trainen werpt zondermeer zijn vruchten af en met Heino en Graeme in de gelederen is er ‘never a dull moment in the field’. Kansen op run outs worden gecreëerd en gepakt: 11 run outs in de laatste 4 wedstrijden! Pure entertainment.

Leuk was het om zo vele ACC supporters, waaronder meerdere AFC vrienden, langs de lijn te ontmoeten. Uw steun wordt absoluut gewaardeerd.

Na afloop met opgeheven hoofden van het veld. Natuurlijk was er teleurstelling, we waren dichtbij, maar het was geen schande vandaag van VRA te verliezen. Uit eke wedstrijd pakken we onze leermomenten en als we op deze wijze blijven strijden kunnen we alleen nog maar beter worden.

EP