De komkommers waren gelukkig door de besmettingsdeskundigen officieel vrijgesproken aan de vooravond van onze wedstrijd tegen Sparta, dus we konden vrijuit spelen.  Winst leverde dat niet op deze keer, helaas. Aan Adjid Kamboy heeft het niet gelegen. Hij hield onze innings bij elkaar met 88 not out. 

Eigenlijk lieten we hem uiteindelijk schandalig in de steek door all out te gaan in de 45^e over of zo, anders had hij stellig de 100 vol gemaakt. Van mij mag hij ook zo al een sterretje krijgen. Hoogtepunt in zijn dragende innings was ongetwijfeld de zes over extra cover. Ook Eli Mathesen deed weer van zich spreken met 48. Even daarvoor passeerde Zahir  Doekhie nog de magische grens van 4000 runs waarna hij van opwinding de verkeerde kant opdraaide tijdens het runnen en met ‘slechts’ 31 het veld moest ruimen, run out. Wat is na die 4000 nog de volgende uitdaging voor deze gigant? Even een doeletje stellen om hem scherp te houden: Zahir, als je dit seizoen een dubbele century scoort, betaal ik het kratje bier (of cola) en voor jou een tosti erbij. Xander Udo had er ook nog 29 en zo kwamen we op het totaal van 220 all out. Leuk op papier, maar vijftig runs te weinig dachten we zelf eerlijk gezegd, op het best wel heel erg kleine tweede veld van Sparta. Maar hardop spraken we elkaar moed in: die 220 is absoluut verdedigbaar, want dat is natuurlijk ook zo. Tussen de innings, jawel: Hollandse komkommers uit de reclassering met tomaten op borgtocht en roerei met sambal, origineel en smakelijk.

Het begon er somber voor ons uit te zien, met name toen een Spartaanse australiër er overtuigend het hout op legde. Dit kanon werd na enige tijd wonderbaarlijk uitgevangen door captain Marvin Watts. Niemand had het gezien, ook de umpires niet, maar Marv beweerde met zoveel stelligheid dat de bal na weer een krachtige mep ergens onder zijn oksels was blijven hangen, dat die Australiër maar besloot vrijwillig de arena te verlaten. Zoveel sportiviteit kom je zelden tegen. Heel wat anders dan bij de veteranen van Sparta waar ik laatst tegen speelde, die al grote bonje begonnen te schoppen en te schelden enzo toen ik als umpire argeloos een no ball aangaf wegens overstepping. Dus die verhalen dat vroeger alles zo veel beter en sportiever was dan nu met al die buitenlanders wil ik nooit meer horen!

Wij denken dat de wedstrijd nu kon keren natuurlijk, maar daarna kwam er nog zo’n vent aanzetten die de eerste bal met een achteloze polsbeweging nagenoeg voor zes clipte over de square leg boundary en de tweede bal zonder enige zichtbare inspanning rechtvooruit de bomen in joeg. Dat kan nooit lang duren zeiden wij tegen elkaar, die is vast in twee overs uit. Maar niks daarvan, hij ging gewoon door met de ene vier na de andere. Later aan de bar vertelde hij coladrinkend dat hij normaal in het eerste speelde en eigenlijk geblesseerd was. Ik ben er nog steeds niet uit of we ons daarom nu meer of minder bezwaard hoeven te voelen, feit is dat de overwinning steeds dichter in zicht kwam - voor hen dus. Xander probeerde nog even hartstochtelijk de wedstrijd te kantelen en naar zich toe te trekken en was best wel succesvol met 4 voor 57, en ook Rob van Boeschoten en Wajdan Alim bowlden een uitstekende dreigende bal. Kan je nagaan hoe goed ze waren, ze maakten het uiteindelijk voor 6, nog ruim voor de bel van de laatste ronde.

Ook een verschil met de veteranen is dat ze veel verantwoordelijker omgaan met alcohol tegenwoordig, althans als ik er bij ben. En zo kon het gebeuren dat ik, geïnspireerd door zoveel deugd, voor het eerst sinds 1974 een cricketveld verliet zonder één glaasje bier gedronken te hebben, ik had gewoon meer zin in cola. Bij mijn weten is dat überhaupt een unicum in de familie, sinds de nog jonge Ton Balk in 1941 lid werd van de club.

Roelof Balk