Kampong beschikt tegenwoordig over een schitterend veld met een echt graswicket. Als je daar aankomt zondagmorgen en je bekijkt de square, waan je je door de oogharen kijkend in Yorkshire, Kent of Gloucestershire. Visioenen van de eerste jeugdtours naar het mekka van cricket komen onmiddellijk weer boven.

Ik zie coach Richard Suttle voor me (‘Can I have a special word with you’) die ons, 13-jarigen die niet beter weten dan dat cricket gespeeld wordt op een kokosmat overgenomen van de RAI tentoonstellingsruimte, uitvoerig uitlegt hoe je op zo’n wicket moet tuinieren. Prodding the pitch: met de onderkant van je bat zorgvuldig de afdruk van de juist gebowlde bal bekloppen tot er niets meer van te zien is. Goed gevoel. Een enkele keer trouwens zie je een geboren Engelsman vruchteloos terugvallen in die bezwerende reflex: de Hollandse kokosmat bekloppend, ondertussen Shakespeariaanse toverformules prevelend,  als er weer eens een bal on-engels hoog doorkomt langs het britse hoofd. Daar houden de meeste villagers niet van. Mooi dat het graswicket langzaam zijn intrede doet in Nederland. Xander vertrouwde mij al toe dat hij, indien financieel geheel onafhankelijk of met pensioen, best wel het vakmanschap van een Engelse groundsman zou willen leren om ook ACC aan een graswicket te helpen. Een mooi toekomstperspectief.

Helaas speelden wij deze zondag op het tweede veld van Kampong, dus niks te tuinieren deze keer. Kampong 1 liet zich vervolgens op eigen gras voor 77 uitgooien door Sparta in een handvol overs. What a waste. Geef ons, leerlingen van Richard Suttle de kans en we ga meteen weer 20 overs alleen maar forward defense oefenen, alvorens ook maar aan een square cut of hook shot te denken. Zo leerden we dat destijds en 150 all out was toen nog een heel goede score.

Het kunstgras wicket op het tweede veld daarentegen, gaf de Kampongse bastmen van het tweede, onze opponenten, ook de grootste problemen. Wij maakten daar gretig gebruik van en gooiden ze voor 145 uit. Wajdan Alim was linksom of rechtsom betrokken bij de helft van de wickets: drie als bowler (waarvan één geweldige caught and bowled), een fraai vangetje op het bowlen van Sikander Zulfiqar (makkelijke vangen bestaan niet), en niet te vergeten een flitsende run out, adequaat verwerkt door keeper Stephen Hannema die dit keer goed aanvoelde waar dat wicket stond. Hij pakte nog drie vangetjes ook. Maninder Kamboj was met 3 voor 24 in 9 ook weer uitstekend op dreef en Xander een tikje duurder met 2 voor 36. Atif Khan hield ze met 24 runs in 10 overs ook goed in de tang. Waarnemend captain Adjid kon tevreden zijn en hoefde zelf nauwelijks in actie te komen met de bal.

Aan bat was het een ander verhaal. Zahir Doekhie (met gedeukte leenauto) sloeg in één over meteen 16 runs bij elkaar maar daar bleef het wat hem betreft bij. Daarna duurde het zeker 15 overs voor er eindelijk weer een boundary van het bat rolde. Maar er vielen ook nauwelijks wickets gelukkig. Professioneel, voorspelbaar en een tikje saai voor de onafhankelijke toeschouwer leken wij de pot te gaan binnentikken. Totdat opeens wel de wickets vielen. Farook Bukhari (auto pas gerepareerd) legde er natuurlijk flink het hout op maar verdween ook (22), net toen hij de wedstrijd in handen leek te hebben. Stephen vergeten we maar even. Werd het verdorie toch nog spannend met 100 voor 6 na 26 overs. Maar dan staan de echte mannen op. Pappa Wasim Ismael had zich zowel binnen als buiten de lijnen heel rustig gehouden, een beetje zitten slapen eigenlijk,  en moest ervan overtuigd worden dat hij toch nog echt even aan de bak moest. Hij had geen woorden nodig en liet zijn bat spreken. En aan zijn zijde was Atif Khan werkelijk fenomenaal. Volstrekt rustig, kansloos en adequaat loodste hij ACC 2 de veilige haven binnen met 26 not out. Een gepassioneerd cricketer is dat, hou ‘m in de gaten! Ik hoefde er niet meer aan te pas komen en maakte er een herstelzondagje van, dromend van graswickets en prodding the pitch. Shabas shabas, twee punten in de tas!

Roelof Balk