Een van de meest ondergewaardeerde aspecten van cricket is ongetwijfeld de regenonderbreking. Een seizoen zonder half verregende wedstrijden is eigenlijk niet compleet. Het verlangen naar betere tijden in een overvol, vochtig clubhuis. De pessimisten die het liefst meteen naar huis gaan, of toch in elk geval zo snel mogelijk aan de drank.

De optimisten die de stemming erin houden met een onverwoestbaar opbeurende visie op de weersomstandigheden. Vroeger hoopgevend: "het wordt al lichter" als het inderdaad een klein beetje lichter werd en anders toch altijd nog: "wat nu valt, valt straks niet" als het buitengewoon troosteloos, nat en donker bleef buiten. Later werd dat: "Schiphol gebeld, na vijven klaart het op," als de eerste sombermans toch al een biertje laat doorkomen. Vandaag de dag wordt er met slimme telefoons gezwaaid die de buienradar onder de aandacht moeten brengen want "boven de Noordzee is het al droog”. Gevoelens van algehele nutteloosheid van het leven in het algemeen of toch in elk geval ernstige twijfels over de zin om de covers van de mat weg te halen in het bijzonder. Speculaties en berekeningen over de mogelijke resultaten nu, straks, halverwege en later. Een team dat na verloop van tijd kansen ziet ontstaan en dolgraag verder wil om met twee overs extra een geflatteerd resultaat te boeken, het andere team dat daar natuurlijk helemaal geen trek meer in heeft. Bondsumpires die meer dan ooit de verantwoordelijkheid voelen van een Belangrijke Beslissing.

Wie er gevoel voor heeft, kon afgelopen zondag het hele repertoire aan bijpassende emoties weer eens intens beleven bij ACC 2. Het bleek een opmaat voor een geweldige slotscene die laat op de natte avond toch nog resultaat bracht. Een heroïsche strijd op een nagenoeg onbespeelbaar veld, om de laatste punten voor het benodigde gemiddelde, om de laatste wickets in de duisternis. Batslieden met beslagen brilleglazen, bergen zaagsel op de mat, zware ballen, gemiste vangen en grijze luchten. Joelend publiek langs de rand van het tweede veld, aangezien de statistieken van Duckward & Lewis de strijd op het eerste veld al hadden beslecht. Daar hebben wij in de overgangsklasse nog geen last van. Het werd een zwaarbevochten nederlaag uiteindelijk, dat dan weer wel. Maar het had net zo goed omgekeerd kunnen zijn. Want steunpilaren als Zahir (40+), Rizwan (40+), Mr Extra (40+) en Eli (60+) hadden toch mooi 250 runs op de mat gelegd tegen het zwak ogende Nieuwegein. En Ajit moet ik ook vermelden, al is het maar om te bevestigen dat je het schrijft zoals je het schrijft.

Dat moest genoeg zijn, vonden wij, ware het niet dat er een vent op de mat stond die Doekhiaans in z'n eentje 60+ runs bij elkaar roste in 10 overs, echt waar. Hij stond er zelf van te kijken. En we weten nu ook waarom er een net zit op de kooi, een dak als het ware, anders is het daar veel te gevaarlijk. Nou en toen begon het dus te regenen en toen gingen we eerst nog even door en toen wilde die ene batsman het veld uit omdat z'n bril nat werd maar dan zou-ie ook echt uit zijn dus die ander riep 'm net op tijd terug en toen ging het harder regenen en kwamen er allerlei plassen maar we hadden de covers er op gelegd en gingen met z'n allen binnen zitten te wachten en toen wilden ze dus toch nog verder spelen want ze dachten nu kunnen we winnen hoewel het eerste er op een gegeven moment al mee gestopt was en toen deden we allemaal nog moeilijk want het leek veel te gevaarlijk met kans op blessures en toen wilde Marvin nog een fopduik maken maar hij deed het niet en toen bowlde Rizwan met de natte bal heel erg goed en Marvin voor zijn doen heel erg hard en gevaarlijk en sloeg de nummer 9 onverwacht toch nog een zes op een andere bowler, ik zal niet zeggen hoe je zijn naam spelt maar het was ook best een goed schot eigenlijk en eentje ging dubieus lbw omdat wij heel hard Howsthat riepen maar dat vonden we helemaal niet erg en toen misten wij twee vangen die heel erg hoog en moeilijk waren en stonden ze te loeien en te juichen aan de kant allemaal en werden ze heel zenuwachtig bij Nieuwegein, het leek wel en finale met strafschoppen op het eind en iedereen was scherp en gedreven, we dachten nou zullen we winnen ook maar jammer genoeg kregen we ze net niet uit en zij haalden dus wel die laatste runs op het eind en juichen juichen juichen natuurlijk en wij balen als een stekker maar toch sportief een handje geven en de wedstrijdbal was aangeboden door EP Knüpfer, geweldig bedankt EP, het was echt een hele goeie bal.

Tsja, dan maar douchen dus, en toen gaf Zahir in de kleedkamer nog een verrassend cosmetisch herenadvies dat ik hier maar niet zal herhalen, er zijn andere websites die dat veel beter in beeld brengen.

Cricket en regen, ze passen misschien niet bij elkaar, maar vormen toch een schitterend koppel.

Roelof Balk