door Roelof Balk
Een groot voordeel van een cricketwedstrijd is dat-ie zo vreselijk lang duurt. Elke wedstrijd weer is een voedingsbodem voor onvergetelijke anekdotes, blijvende herinneringen en historische gebeurtenissen.  Neem nou de wedstrijd van ACC 2 afgelopen zondag, uit in Nieuwegein. De laatste wedstrijd van het seizoen, competitietechnisch van generlei belang meer voor ACC. Alle aandacht dus voor de zaken die er werkelijk toe doen.

Het afscheid van Marvin Watts bijvoorbeeld als aanvoerder van dit reserve-sterrenteam. Vóór de wedstrijd was het nog maar een gerucht, maar geruchten verspreiden zich snel binnen ACC en desgevraagd gaf hij toe dat een aanstaande gezinsuitbreiding hem noopt tot het neerleggen van deze verantwoordelijke functie. Een klinkende winst tegen CC Nieuwegein was zijn slotresultaat en hij aanvaarde de zorgvuldig uitgekozen fles kwaliteitswhisky in dankbaarheid. Een inspirerende, welbespraakte kapitein, zowel in als buiten het veld, met het crickethart op de goede plaats. Hij bowlde weer met passie en pakte stijlvol een torenhoge catch.

Waar Marvin omzag in nostalgie, keek Noah de Jongh vooral vooruit. Deze telg uit het geslacht Honsdrecht maakte onder toeziend oog van Moeder Mirjam zijn debuut in het seniorencricket. Aan batten kwam-ie niet toe. Daniël Eldering verdedigde zijn stumps tot op het laatst met leeuwenmoed om dat te voorkomen. Maar in het veld liet Noah zien wat hij kon en gaf Marvin hem op zeker moment de bal. Onverschrokken, met volle aanloop produceerde hij een prima overtje, niet van de wijs gebracht door het gebrek aan respect waarmee zijn eerste full toss voor 4 werd weggetimmerd.  Tot zijn verrassing kreeg hij als beloning nog een over, en ja hoor,  het historische  moment was daar: Noah pakte zijn eerste echte mannenwicket, één van de drie goede vangen van Zahir. Mooi moment en Mirjam begon meteen watermeloen uit te delen.

Voorafgaand aan dit jeugdige succes had oude rot EP ons aan bat de weg gewezen. Met gevoel voor historie vierde hij zijn vijftigste verjaardag met een onverschrokken  50+, 64 om precies te zijn, met twee mooie zessen op het bepaald niet kleine veld. Hij was onze anchorman, natuurlijk, met deze topscore, en zelfs dat rare gele petje vergaven we hem. Maar in zijn schaduw maakte Asad Zulfiqar op mij minstens zoveel indruk met een uitstekende 22 not out. Het nauwelijks gemaaide gras was veel te hoog voor zijn keurige strokeplay, anders waren het er nog wel meer geweest.  Met nog een aantal andere nuttige bijdragen kwamen we tot 177 voor 7 in 50 overs. En geloof me, op dit veld was dat een uitstekend resultaat.

Te meer omdat Ajit in topvorm was met de bal. Hij wist zijn frustratie over de dubieuze LBW-beslissing waarmee hij eerder op de dag was weggestuurd om te zetten in agressief spinbowlen. Strakke, genadeloze blik, de batsmen met snel op elkaar volgende deliveries geen adempauze gunnend. Het klinkend resultaat van die inspanningen was 5 voor 17 in 8 – en het hadden er nog meer kunnen zijn. Hoogtepunt was overtje nummer 16. Marvin legde tijdens een peptalk onnavolgbaar uit dat we juist heel goed bezig waren omdat 56 voor 1 eigenlijk 56 voor 4 had moeten zijn (paar vangetjes gemist), maar Ajit begreep die boodschap. Hij pakte juist die over 3 wickets in vier ballen, met één klein widetje er tussendoor: 57 voor 4 dus. Toen broertje Maninder de over daarna ook zijn wicketje pakte was de ruggengraat van de CCN battingside definitief gebroken.  EP schrok even later wakker in de slips en ving hun gevaarlijkste resterende man uit op het bowlen van Asad, die zijn goede wedstrijd even later met een tweede wicket bekroonde. Op 128 maakte Wajdan Alim aan alle illusies een eind en was het doek voor Nieuwegein in nog geen 35 overs gevallen. Umpire Elco Klein pakte zijn kampeerhamer weer in (straks zit-ie met zijn ballenteller op de camping) en na een lekker blikje cola trokken we tevreden en twee punten rijker weer huiswaarts. Dank voor uw aandacht en graag tot volgend jaar!