Het is inmiddels april en dat betekent weer tijd om te gaan cricketen.  Na een stuk of drie (minus één) keer getraind te hebben (ik spreek nu voor mijzelf), speelde het eerste al zijn eerste oefenpotje tegen Quick Haag. Het werd voor iedereen een heel pittig potje. Waarom? Nou dat ga ik je nu vertellen…..

In de winter draadien we alleen onze hoofden om onze kinderen in de gaten te houden, om op te letten in het verkeer of om even om te kijken naar een mooie vrouw (of man natuurlijk..). Nu moesten we hem opeens gebruiken tijdens het bowlen, het batten en het fielden.
In de winter renden we alleen als we op tijd op werk wilden zijn. Of als we ruzie met onze vriendin of vrouw hadden. Nu moesten we opeens rennen voor runs en voor wickets.
In de winter gooiden we alleen als we iets in de prullenbak wilden hebben of na een verliespartij van onze geliefde voetbalclub.  Nu moesten we opeens zes keer achter elkaar gooien voor een over.
In de winter zwaaiden we alleen met de armen als we een bekende zagen of als we in de kroeg te veel hadden gedronken en ruzie kregen. Nu moesten we opeens zwaaien met onze armen als we die bal uit het veld wilden slaan.
In de winter staken we alleen onze vingers om iets uit de neus of oren te halen. Nu moesten we opeens de vinger in de lucht steken als we iemand uit wilden geven.
In de winter schreeuwden we alleen als er geen eten op tafel was of als de broeken nog niet gestreken waren. Nu moesten we opeens schreeuwen voor een LBW.
Conclusie: in de winter konden we na het weekend nog normaal naar onze werk of studie gaan. En nu konden we niet eens uit bed komen door de spierpijn! Het wordt weer een heerlijke zomer.

Irfan