Om 7.45 gaat mijn alarm af. Gelukkig heb ik een hi-tec mobiele telefoon zodat ik wakker kan worden met rustige muziek. Vroeger had ik een wekker met een buzzergeluid. Logisch dat ik toen zoveel wides gooide. Terwijl ik onder de douche sta, vraag ik mij af of vandaag de dag is dat ik die tien wickets pak. Elke ‘genuine’ bowler doet dat, daar ben ik van overtuigd. Dat deden de bowlers van vroeger ook, kijk maar naar meneer Sanders.
Voordat ik vertrek, geef ik mijn vriendin nog een zoen en zij wenst mij nog veel plezier bij voetbal (huh?). Ik moet van de Spaarndammerbuurt naar Amstelveen. Hoe kan ik daar het best komen? Lopen, fietsen of andere fysieke inspanningen zijn geen optie’s. Dus dan maar het openbaar vervoer. S#*!, alles is open gebroken in de stad, dat wordt vertraging. Ik pak bus 18 op het Haarlemmerplein en dan stap ik uit bij Centraal station (in Zuid-Oost ook wel “Centje” genoemd). Het is inmiddels 8.50 en metro éénenvijftig komt net aan. Ik stap in maar om 9 uur is de metro nog steeds niet vertrokken. Op het perron is een hoop lawaai en kabaal te horen. De politie en de ME komen gelijk en de luidsprekers op het station worden gelijk overmeesterd. In de tussentijd staat er aan de andere kant een andere metro ééenvijftig te wachten en ik besluit over te stappen. Achteraf een juiste keuze want deze metro vertrekt als eerste, yes!

In het tweede van ACC komt iedereen altijd stipt op tijd (yeah right) en dan is het dus belangrijk dat je op tijd laat weten dat je iets later komt. Ik sms dus mijn tien medespelers en stel ze op de hoogte. Alleen EP stuurt een sms terug. Rond half 10 ben ik bij station Kroonenburg. Nu komt dat vreselijke stuk lopen naar het cricketveld. Ik geloof wel dat het minstens 10 kilometers lopen is. Anyways, terwijl ik langs de autoweg loop, zie ik een paar medespelers in een auto voorbij rijden. Aman en EP doen echter alsof ze mij niet zien en rijden door (had ik ook gedaan hoor). Om 10 voor 10 kom ik eindelijk aan en ik merk dat ik toch nog één van de eerste ben, wat een verrassing…..maar niet heus. Logisch dat ik van de rest geen sms terug kreeg, die lagen natuurlijk gewoon nog in bed.

Ik eet een paar plakjes cake (nee, ik ben niet dik….) en ik kleed me snel om. In de kleedkamer staat tegenwoordig een ghettoblaster (CD-speler) en er kan dus muziek geluisterd worden. Ik maak nog een paar dansmoves (Cha Cha Cha, Jive en de Willy Bounce om maar een paar op te noemen). Ik laat mijn medespelers het veld prepareren en ik doe zelf lekker niks. Dat is blijkbaar een gewoonte in het tweede. Ik heb echter een goed excuus. Als elftalcommissielid mag ik dit doen. Dat staat immers in het elftalcommissieregelsboek die ik van Guido Dukker gekregen heb.

Elf uur, de wedstrijd kan beginnen. Wat er dan allemaal gebeurt, is niet zo belangrijk. Info? Klik hier . ACC wint uiteindelijk. Wat nog leuker is: ik hoor achteraf dat alle teams die dit weekend gespeeld hebben (ACC 1, 2, 3 en 4, Dames, Veteranen, Zami’s en de Jeugd), hadden gewonnen!

Toen ging ik om 19.45 naar huis, weer met het openbaar vervoer. Het verhaal over de terugreis bespaar ik jullie. Rond elf uur lig ik in bed en mijn vriendin vraagt nog even hoe het hockey was (huh?).

Irfan