Foto:Hans Dukker (met nieuwe camera Diny!)

Het weerbericht was verheugend, de opkomst meer dan voltallig, en hele supportersscharen maakten zich in alle vroegte op om de wedstrijd live te volgen op Het Loopveld, dus het beloofde een prachtige cricketdag te worden. Eerste Klasse dames cricket, voor de echte fijnproever!

En die waren dan ook massaal toegestroomd. Op het programma stond namelijk de laatste competitiewedstrijd van het seizoen, een titanenstrijd tussen de nummer 1 en 2, die slechts door 2 punten werden gescheiden. Het zou er dus om gaan, om het echie! In de rood/zwarte hoek ACC Dames 1, nog ongeslagen, ongenaakbaar fieldend, met imponerende batting scores, en daarmee de te kloppen ploeg. In de groen/gele hoek de nummer 2, Groen Geel Dames 1, het meest allround team van de competitie, met klinkende cijfers aan bat én bowl, en alom bekende namen op het wedstrijdformulier.
Uitgebreide statistische analyses vooraf wezen uit dat bij verlies de run rate voldoende zou moeten zijn om kampioen te worden, of we moesten het wel héél bont maken, minder dan 50 all out of zoiets onwaarschijnlijks. Maar we wilden gewoon winnen. Dus weg met alle spreadsheets vol rekenmodellen en scenarioplanningen, we gingen uit van onze eigen kracht, en doen wat we het leukst vonden: beginnen met batten, zodat iedereen lekker aan bod zou komen.
Toch wel spannend. Gegiechel. Zenuwen. Rijen voor de WC's. Denise en Inge vS hadden de schone taak de wedstrijd te openen. Na een stabiele start ging Denise plotseling uit, na 4 overs, clean bowled. Hmmm. Enter Hanne, die zou er toch wel wat bij elkaar gaan timmeren. Oeps, Inge een LBW. Hanne run out. Oei. Suus met een duck eraf. Oei oei. En Nat volgde weldra met hetzelfde resultaat. Ai ai ai, 5 wickets door het putje in 13 overs en nog maar 34 runs op het bord! Captain Inge B. vroeg zich af of dat geks niet toch ging gebeuren. Er werd koortsachtig opgepad. Christiaan ijsbeerde al nagelbijtend langs de lijnen, mompelend over totalen chasen en het omgooien van de middle order.

De spanning zit er bij de lezer van het verslag nu goed in. Hoe zou dit verder gaan, hoe loopt dit af???

Enter Cathy. Enter Marjo. Daarmee is alles meteen ook gezegd. Want wat een zinderende thriller had moeten worden, mondde uit in een bijna-anti-climax. Nou ja, in het verslag dan. Dit dynamische duo tikte de wedstrijd namelijk onversaagd en onverstoord uit. Geen runnetje werd ongelopen gelaten, geen gaatje tussen de fielders of er werd wel een balletje in geprikt. De ene kaarsrechte drive volgde de andere op. En het immens grote en trage veld mocht ze ook niet deren, de viertjes werden gewoon gelopen! Hulde, hulde. Onder daverend applaus kwamen de dames glunderend het veld af met een partnership van 130, en een keurig totaal van 164 voor 5 in de tas.
De retourinning verliep met de inmiddels gebruikelijke voorspoedigheid. Met afgemeten bowlerij werd Groen Geel in bedwang gehouden, en alle ervaring ten spijt kwamen ze geen moment in de wedstrijd. Het werd een feest van de mooie vangen: maar liefst 3 van Cathy, een hele mooie van Bar pal op de boundary, en een nette van Angelique. Hanne en Denise lieten zich weer danig gelden, de laatste met maar liefst 4 wickets, en ook Zoë pikte weer haar wicketje mee. Na 33 overs zat Groen Geel all out met 120 runs aan de kant.

Kortom: uiteindelijk een hele saaie wedstrijd.

Maar serieus! De derde inning was zeer genoeglijk, want ook dat kun je aan Groen Geel overlaten. En het massaal opgekomen thuispubliek zorgde voor een fantastische sfeer, met champagne, toespraken van en namens het bestuur, een overheerlijke Indonesische maaltijd, en als klap op de vuurpijl een boottocht langs de Amstel, met dank aan Richard Wolfe! Stiekem kijken we allemaal al een beetje uit naar de play-offs...

Angelique