En daarom speel ik nou cricket ( dames versie)
Afgelopen zaterdag traden we vol moed aan tegen Quick Haag. Goede moed kan ik het niet noemen, gezien de resultaten van de vorige weken: die waren echt slecht. Maar ons team was compleet (van Jana en Carla heb je niet eens meer door dat het invallers zijn) en de voorspelling van 31 graden maken een hoop goed. Spelen op Quick betekent altijd een wedstrijd in goede sfeer, en dat is ook heel wat waard op je vrije zaterdag. Tegen de tijd dat we het veld opgingen ontwaakte Cathy, die had onderweg zo hard geslapen dat ze niet eens door had dat we op een veld één kilometer verderop speelden…….

Hoewel de toss verloren ging, aan ons de eer om een totaal neer te zetten. De totalen van de vorige weken waren respectievelijk 57 en 50 runs ao., en dat zegt pijnlijk veel. Maar een nieuwe ronde betekent nieuwe kansen. Saskia Melchers heeft het team tot de 23e over heel goed gedragen. Als een rots in de branding bleef zij staan met Inge van Son (bowled/3), Natalie (bowled/0, maar wel 6 wides afgedwongen), Denise (LBW altijd dubieus/2) en Carla Frankema (caught/9), maar werd toen helaas gevangen (Saskia caught/ 23). Zelf was ik erg blij met 12 runs uit 45 (!) ballen, maar baalde hevig van de hele scherpe caught behind. Ook Inge Balk werd prachtig gevangen ( caught/9). Jammer genoeg maar 1 voor Cathy (C&B/1, misschien nog niet helemaal uitgeslapen?). Rhiannon hield zich goed staande tegen de nog steeds goede bowlerij, maar blokte haar wicket iets teveel met haar lichaam (LBW/0). Aan Vanessa (no)en Jana (Bowled/0) de klus om het af te maken, en het waren er net geen 100, maar 96 runs was voor ons al een hele vooruitgang. Eindelijk weer eens iets om te verdedigen!

De 2 wickets die vielen, vielen goed! Een c&b voor Natalie en een vangbal voor Natalie op het bowlen van Cathy. Maar helaas had Quick er 22 overs voor nodig om er over heen te gaan. Daarnaast hebben we teveel extra’s weggegeven. Na weer een verlies speelt die vraag ook wel eens bij ons ‘waarom speel ik nou cricket?”.

Maar de zon hoeft niet te schijnen om toch een kleurtje op te kunnen doen. Met cricket kun je als team verliezen, maar zelf toch lekker gespeeld hebben. Hoewel niemand zijn pak past, zien we er toch heel leuk uit in het grijs. De Bosjes van Pex liggen nog geen 500 meter van het strand, waardoor grote kans om de haagse beachboys tegen het lekkere lijf aan te lopen. Daarnaast heeft ons team de geweldige traditie (door weer en wind, maar liever met zon) om na de wedstrijd pizza’s en rosé te scoren en lekker te dineren op het strand, afgesloten met een potje strandcricket, met de ondergaande zon op de achtergrond.

Kortom, de derde inning staat altijd op onze naam, nu nog hard aan het werk voor de eerste én de tweede innings, want we willen zeker niet degraderen! Maar volgens mij wij hebben wij een superteam en gaat dát helemaal goed komen: daarom speel ik nou cricket!

Groet Nirmala,
Met dank aan Irfan voor de inspiratie