Door Bernhard Boer
Leegte in het Veteranenhoekje, het zal u als trouwe lezer zijn opgevallen.  Zijn de Veteranen en masse vertrokken naar het land waar een enkeling een optrekje bezit en de bevolking ongeveer alles wat beweegt eet? Neen, niet elke Veteraan spoedt zich naar Frankrijk. Uw correspondent bijvoorbeeld blijft binnen de grenzen van het Koninkrijk en gaat zich te buiten aan opvoedkundige taken. En al doende werd hem duidelijk waar de schoen wringt.

Ruim een maand geleden zat uw correspondent in een “personenkrachtwagen” die hem door regens die hij slechts kende uit verhalen over een warm land dat zich als een gordel van smaragd wringt om de evenaar naar een plaats bracht die elke Nederlander & inburgeraar éénmaal bezocht moet hebben. Achter hem zat een tweetal met dubbele paspoorten, doch daar het resideert in een land zonder eenhoofdig staatshoofd en werkelijke hoofdstad heeft het niets te vrezen van de horreur die een meervoudige nationaliteit bij sommige politieke tinnegieters oproept. Doel van de reis was het waterbouwkundig meesterwerk dat menig inwoner van de BRD, de Oostzone, het Eedgenootschap en het voormalige K. u. K. naar de kusten van wat hij abusievelijk “Holland” noemt, lokt. Wanneer men de stad waar Sparta poogt op te stijgen naar het Walhalla van de Eredivisie (“gaat dit jaar niet lukken”, aldus zegsman E. P. Knüpfer) achter zich laat en er geen file staat, komt men op de Hollandse eilanden en in hun polders die reiken tot zover men kan zien, hetgeen niet ver was, want de regen beukte op de personenkrachtwagen en de wind deed het vehikel slingeren. De uitgestrektheid van de polders en de brede dammen die de Noordzee buiten de deur houden, maakten weinig indruk op genoemd tweetal dat het, zoals het de jeugd betaamt, “koud” had en zich geestelijk voorbereidde op het verlaten van het vervoermiddel. Ja, ja, dat is de maand juli in Holland, en ook in Zeeland, waar het doel van de reis ligt, was het niet veel beter, eerder slechter.

De stormvloedkering in de Oosterschelde is ongetwijfeld de raarste dam ter wereld. Zij laat namelijk water door, terwijl dammen water tegen dienen te houden. Een waterbouwkundige paradox zullen we maar zeggen. En een publiekstrekker van jewelste, natuurlijk. Het parkeerterrein op het voormalige werkeiland (prachtig woord, vertaal het maar eens in het buitenlands!) is fors uitgevallen en kan honderden bussen uit aanpalende landen bevatten Op hoogtijdagen zal het lastig zijn een plaatsje te vinden tussen de Opels en Volkswagens, maar de weersvoorspellingen in het Duitsche taalgebied bleken dik in orde; plaats genoeg.

Omdat het kijken naar eerlijk beton & basalt zelfs de fanatiekste ex-DDR – burger op een gegeven moment te machtig wordt, heeft men op het voormalige werkeiland een aantal attracties ingericht waar je je kunt vermaken. Zo is er een windmachine die laat voelen waarom de Nederlandse belastingbetaler miljarden heeft laten steken in een paradoxale, want water doorlatende, dam. Gelukkig is de windmachine stevig verankerd in het Zeeuwse zand. De genoemde belastingbetaler zou het niet tof vinden als het apparaat door een woeste windstoot de lucht in zou worden geblazen, al kan niemand het educatieve voordeel van zo’n gebeurtenis ontkennen. De vrouwelijke helft van het half Eedgenootschappelijke tweetal had zich zeer verheugd op de zeeleeuwenshow die volgens de werkeilandelijke website zou worden opgevoerd. De beesten bleken echter niet van gisteren en bleven vanwege de slagregens en de bolderende winden in hun hok. Gelukkig was de tentoonstelling over de totstandkoming van de paradoxale dam bron van vermaak. De Nederlandse teksten bij de exponaten waren ook in het Duitsch beschikbaar. In Brussel, waar Vd Enden tegenwoordig woont, wordt veel & vaak letterlijk uit het Frans naar het Nederlands vertaald, wat tot vreugde leidt bij de Nederlandse toerist en woede bij de doorsnee Flamingant. Op het voormalige werkeiland is dezelfde vertaler aan het werk geweest.

Aldus geestelijk verwarmd togen uw correspondent en zijn aanwezige familieleden naar het voor het publiek opengestelde deel van de paradoxale dam. Een paar honderd meter lopen door venijnige regen die als gevolg van de beukende wind horizontaal binnenkwam, deed een ieder inzien waarom de zeeleeuwen in hok bleven en de mens het huis heeft uitgevonden. Eenmaal omgeven door beton dat volgens een inscriptie (voor de archeologen over tig duizend jaar aangebracht) op een internationale betonwedstrijd de Hoofdprijs had verworven, werd uw correspondent een aantal dingen duidelijk. En toen hij het binnenste van de dam verliet om, staande op een rooster met hekwerk dat niet vervaarlijk wiebelde want het stormde volgens deskundigen “niet echt”, naar het schuimende, kolkende water te loeren dat door de Noordzee de Oosterschelde werd in geperst, begreep hij dat zonder waterbouwkundige hoogstandjes de cricketsport in Nederland zelfs geen kwijnend bestaan zou kunnen leiden. Regen & wind maakten het de ACC – Veteranen onmogelijk te spelen, maar het water dat de  cricketvelden teisterde, werd en wordt via allerlei wegen keurig naar de Noordzee geleid en de velden zullen ooit weer droog genoeg zijn om een volledige wedstrijd te dragen, klimaatsverandering of niet!

Om Vd Enden te pleizieren werd een foto genomen van uw correspondent op het rooster. Hij wees naar het perfide Albion dat zich ergens achter of in de slagregens moest bevinden als het inmiddels niet als gevolg van de gebrekkige waterbouwkundige werken en de onkunde der Grote Britten is weggespoeld. Daarna fluks in de personenkrachtwagen naar oma, waar, zoals het hoort, een warm kopje thee met versnapering werd genuttigd.

Wie de veteranencricketellende van de afgelopen weken cijfermatig wil bestuderen kan op de KNCB – site gaan zoeken. De slimme lezer zal dan zien dat de wedstrijd tegen Bloemendaal, die in Utrecht werd gespeeld, bijna winnend door ACC werd afgesloten, doch helaas….. regen. De slimme lezer zal niet kunnen zien dat Sarre een bal tegen zijn eigen hoofd sloeg, dat vervolgens begon te bloeden; hetzelfde hoofd waarop een wedstrijd daarvoor ook al een bal was beland. Gelukkig heeft Sarre rugby gespeeld  en is dus niet voor een kleintje vervaard. En het favoriete ziekenhuis van een bekendere Bernhard staat om de hoek van Kampong en Sarre was binnen de kortste keren terug met een gerepareerd hoofd.