De Engelse litteratuur kent vele prachtboeken over de edele cricketsport. Het mooist zijn natuurlijk de boeken waarin een villagecricketwedstrijd wordt beschreven. Golvende heuvels, een stralende zon, wuivend graan, vrouwen en hoenders aan de kant,
U begrijpt het. De tegenstanders zijn snodaards, maar het door de Nederlandse (= Engelse in het Nederlands) gekwelde zoontje van de arme weduwe die in het bouwvallige huisje net buiten het dorp haar enig kind in alle eer en godsvrucht opvoedt, weet op de laatste bal met een magistraal hoogstandje hen nèt van de zege af te houden. Als U het helemaal mooi wilt hebben, wint de arme lijder de wedstrijd voor zijn dorp, wat de plaatselijke Lord doet besluiten een fonds te stichten zodat de jongen een goede opleiding kan volgen waarin de al eerder genoemde godsvrucht, trouw aan den Koning en de zekerheid dat een ieder zijn plaats dient te kennen in de maatschappij centraal staan.

De Nederlandse litteratuur kan hier weinig tegenover stellen. C. Buddingh’ schreef enkele cricketgedichten, Herman Gorter was een gewaardeerd cricketer totdat zijn communistische fantasieën hem parten gingen spelen en de journalist O. uit de IJsselstad  D. heeft ook iets over cricket geschreven, maar veel is het niet. We wachten met smart op Jan Balks boek getiteld “Fantastisch, niets meer aan doen!”.

Vrijdag 24 Augustus 2007 stond de gebruikelijke wedstrijd tussen een SGS-selectie en de ACC Veteranen op de rol. Het weder was zoals dat in boeken van Louis Couperus is wanneer de stilstaande handeling zich afspeelt in Indië; warm en loom. Aan de kim dreigden de grommende donder en de warme regen, maar de goena goena liet het afweten zoals U verderop kunt lezen. Een bijzondere dag, want Joep Hesseling ging, na vele jaren trouwe arbeid, afscheid nemen van de ACC Veteranen. U begrijpt, dat er veel publiek was en dat (© J. Balk) “de thuisblijvers ongelijk hadden”.

Captain Nierop had weer eens een tactisch nieuwtje bedacht; toss winnen en batten. SGS raakte niet in de war van deze onverwachte actie, maar bowlde met accuratesse. Van der Graaf (1) ging weer eens op een aanvallend schot uit, Hillen (42) hield veel langer stand. Schölvinck speelde zijn jaarlijkse potje voor de Veteranen en liet mooie slagen zien (26). Booij verrekte een spier en strompelde naar negen runs, waarschijnlijk nu al denkend “Je wordt ouder, papa”. Eldering speelde met overleg, maar na 24 runs verslikte hij zich in een bal van Kasam, die een c & b liet optekenen. Hesseling begreep wat van hem verwacht werd en poogde het totaal naar een geruststellende hoogte te tillen. De litteratuur bleek de echte wereld niet en zijn laatste innings voor de Veteranen strandde op 7.. Wilko was de laatste ACC’er die een vier scoorde (5). Aan captain Nierop de schone taak een captainsinnings te spelen. Met de hulp van Van der Enden (8, stumped), Boer (3) en von Schmidt (2 x 3, not out) deed Nierop zijn best. En hoe. In het Afrikaans heten runs “loopies” en terecht, want met 8 tweetjes en 14 eentjes zorgde de captain voor 166/9.

Toen de Veteranen het veld betraden om SGS van de zege af te houden, bleken de jaren te tellen. Booij strompelde en von Oven Fransz ging, om het populair te zeggen, achter het wicket door zijn hoeven. Van der Enden nam de zware taak over, en toen hij moest gaan bowlen, kroop Nierop achter de palen. Inmiddels was SGS driftig bezig. Van de Berg (18) etc. en Awadpersad (19) openden gedegen, De Geer (45) ging nog wel uit, maar Kasam (53*) en Linkerhof (22*), bleven staan en tikten het totaal binnen. Eldering, von Schmidt en Hesseling namen wickets. Er werden vangen gemist, doch door wie laten we in de nevelen der geschiedenis verdwijnen.

Ofschoon de wedstrijd voor de Vice-Meester van de Veteranenhoofdklasse geen litterair hoogstandje bleek, was de stemming goed. De nazit was als vanouds. Joep en Truus schonken de club drie mooie beelden. Eén zal de herinnering aan ons helaas te vroeg ontvallen lid van verdienste Ruud Jansen levendig houden. En na het uitdelen van kratten bier liet Joep horen dat de Nederlandse litteratuur binnenkort misschien een heuse bundel cricketgedichten rijker wordt. We wachten af