Ooit, any youngster reading this zal het niet geloven maar het is toch echt waar, vertoonde de BBC testmatches in hun geheel. Thee, lunch, regen en de gebruikelijke streaker, niets werd overgeslagen, al kwam laatstgenoemde nimmer in beeld, wat raar is want het ontkleed rondhollen op een sportveld tijdens een wedstrijd hoort, net als tatouages, Morris(1) dancing en gebrekkige dentale zorg, toch echt tot de Engelse folklore.(2) Zodra de regen nederdaalde, gingen de heren commentatoren er eens echt voor zitten en de anekdotes denderden door de aether.
In Yorkshire is het gevoel voor humor anders dan elders en het was ons aller Geoff die een ieder weer met beide voetjes op de grond plaatste door te beginnen over het mentale aspect van de edele cricketsport. “You have to focus”, zei Geoff dan, “it is a mental game”, ging hij verder terwijl de regisseur, die niet uit Yorkshire kwam en dus over een afwijkend gevoel voor humor beschikte, een half uur onversneden beelden van een prikkende Boycott uitzond. (Eighty overs, no runs, match lost, but a fantastic technique.) Uiteraard had Geoff, net als J. C. en WFH, altijd gelijk. It’s a mental game.

Ooit, en ook dit zal any youngster reading this hogelijk verbazen, kregen leerlingen op het gymnasium die de _ – kant hadden gekozen, zes uren Latijns en zes uren Griek per week. Ook dit was a mental game, maar uw correspondent, wiens geheugen het zevende en achtste uur op vrijdag hem een heerlijk blokuur Griek toebedeelt, wist nog niets van cricket en hij staarde naar het water naast zijn school dat helaas nog niet tot ijs geworden was. De regen geselde de ramen, grijze veelkleurige dampen smoorden de lucht en vanaf de katheder oreerde de lerares over de geheimen van de aoristus imperfecti van het verbum ___, dan wel over de dualis bij Homeros, die vrijwel niet voorkwam bij genoemde, ons inmiddels ontvallen dichter, maar toch gekend diende te worden. Gouden tijden. Domheid en een volkomen gebrek aan concentratie dwongen uw correspondent tot een overstap naar een andere vorm van onderwijs, dat hij met goed gevolg afsloot. (Gij, waarde lezer, lieve lezeres, hoeft u dus geen zorgen te maken over uw correspondent, maar dat deed  u toch al niet.) Genoemde domheid weerhoudt uw correspondent er echter niet van om te pas en te onpas met volle overgave te babbelen over gymnasiale zaken, welke verhalen hij afwisselt met sappige anekdotes over zijn diensttijd bij Hr. Ms. Onderzeebootdienst, die geheel en al zijn gebaseerd op persoonlijke ervaringen, in casu het meermalen beloeren van de rolprent “Das Boot”. It,s a mental game.

Concentratie, daar draait het allemaal om. En de ACC Veteranen concentreerden zich op zaterdag 14 juni. Tegenstander Quick Haag is immers de regerend kampioen van de Hoofdklasse Veteranen. CC (= Captain Cees) kende vooraf uiteraard weer probleempjes. Sommige vacanties duren lang en sommige dossiers stapelen zich op in Amsterdam – Zuid, maar S. Raza, good old A. Wijnand en U. Umans toonden wel clubliefde en stonden klaar om het Haagse geweld het hoofd te bieden. CC met elf man en fielden. Team op de been krijgen? It’s a mental game.

De concentratie was er. Quick beschikt over een uitstekende battingside zoals wij uit voorgaande jaren weten. Ofschoon er weinig wickets vielen, werden er relatief gezien weinig runs op het electronische scorebord getoverd. Eldering, Booij, von Schmidt en Raza bowlden met overleg. Von Schmidt deed goede zaken voor anderen op de virtuele slavenmarkt genaamd “The Aces” door twee scherpe vangen op te tekenen. Anders dan in de “Dode Zielen” van Gogol is hij geen extra centjes waard wegens eigenschappen die niet op de lijst staan; het gekreun en gesteun misstaat geen afgestudeerd acteur, hij kan zo het toneel op! Ook Janssen, gesteund door vier supporters van wie twee identieke, liet goed werk zien. Quick 185/5 na veertig overs, een resultaat waar CC tevreden over was. It’s a mental game.

En toen volgde wat uw correspondent in zijn eigen universum een blokuur Griek op vrijdag noemt. U. Umans (7), die vrouw en kinderen naar Suriname had gezonden opdat vader in alle rust weer eens een potje kon cricketen, babbelde er vrolijk op los en raakte de bal veel minder goed dan in de goede oude tijd. Hillen (14) raakte de bal veel beter, maar hij werd het slachtoffer van een crickettechniek die in het Vijfde courant was toen hij nog niet voor ACC uitkwam. Jawel, een heuse Kappelhoff! Run out. Eldering (27) begon met overleg, maar zelfs hij verloor de concentratie en speelde de bal in zijn eigen wicket. Leiden in last. (Daar kunnen de Dames over meepraten, want zij verloren van Ajax L.) Wijnand (1) vermaakte zich opperbest zoals hij na de wedstrijd zijn makkers van Quick mededeelde. Helaas ontbrak het hem aan wat de dames en heren sportjournalisten “wedstrijdritme” plegen te noemen. Raza (1), die in het Derde sloten runs maakt, verloor de concentratie en zijn wicket. Aan de kant analyseerde Hillen de physiek der tegenstanders en zijn getrainde oog ontwaarde genoeg spelers die òf aan blessures leden òf, en hier gebruikt uw correspondent vriendelijker woorden dan de opener van ACC, zichtbaar een vrolijk bestaan meedroegen. Booij (9) hoorde de analyse niet en mokerde de bal achter het wicket waar een fielder stond die door genoemde eigenschappen niet tijdig opzij kon springen en zich gedwongen zag de bal te vangen. Nierop (16*), de CC, bleef optimistisch en zag zichzelf met von Schmidt (16), die wederom goed batte, de winst binnenhalen. Helaas, von Schmidt paste een andere uit het Vijfde bekende techniek toe en runde von Schmidt vakkundig uit. Jawel, een heuse auto – Kappelhoff. Boer (5), die de titel van dit stukje wel erg letterlijk neemt door de training des woensdags op het baanvak Zutphen – Veenendaal De Klomp geheel geestelijk aan te pakken, was zó tevreden over zijn schamel aantal runs dat hij pardoes uitging op een vrijwel rechte bal. “Ja, maar”, luidde zijn verweer als ware hij een domoor die wegens spieken wordt gepakt, “Bart Lubbers heb natuurlijk wel erg hoog gespeeld.” De dagen van het oeverloos geprik liggen wel erg ver achter ons. J. van Leeuwen (0) heeft het powerspotje uit de mottenballen gehaald en hij had plannen waarin de vieren van weleer een belangrijke rol speelden. De umpire van dienst kon Van Leeuwens voetenwerk dat hem, en hier kan geen misverstand over bestaan, zó naar de finale van de zoveelste dansshow op TV zou brengen indien hij meedeed, matig waarderen en de witte helm werd van het hoofd gehaald waarop verbazing stond te lezen.  Janssen (0) draagt een gekleurde helm, doch dat mocht niet baten, want ook hem hield de umpire de vinger voor. CC not out, legde bij bier en bitterballen uit lang aan de eindoverwinning te hebben geloofd. Hij was dan ook een voorbeeld van overleg en concentratie geweest, zijn medespelers voorbeelden van het tegendeel. Tijd voor een mental coach.

---

(1)Geen familie van S. Morris, die een andere Engelse deugd hooghoudt: werk mijden.
(2)Een oud speler (Allen Lamb?) werd ooit van zijn praatjob geschorst toen hij, nadat de vaste TV –neuzelaar bij het verschijnen van een kleedloos persoon op de pitch had gezegd “I don’t like, I don’t like it”, uit de grond van zijn hart opmerkte: “Well, I quite enjoy it, especially because it is a woman”. Kostschooljongensgedoe, daar zijn de Engelsen ook dol op.