Als vaste klant van de Nederlandse Spoorwegen maakt men op een dag die niet wordt ontsierd door kapotte wissels, automobielen op baanvakken, gecrashte computers, bladeren op de rails, bonkende oordoppen van de passagier aan het andere einde van de coupé en op orkaankracht gevoerde gsm-gesprekken over helemaal niets, bitter weinig mede.

Zodra het ijzeren paard op stoom gekomen is, zoeft men richting plaats van bestemming waar men, mits de meester niet het voorbeeld van zijn collega volgt die enige weken terug tijdens het besturen van de stoptrein Amsterdam – Zuid – Utrecht Centraal pardoes vergat te stoppen in het toch heus op de lijst staande Abcoude, meestal keurig op tijd wordt afgeleverd. De conducteurs doen hun werk op beleefde wijze, waarbij sommigen geheel tegen de instructies in met enige frivoliteit naar “kaartjes” vragen en niet gelijk het betaamt, naar “plaatsbewijzen”. Een enkele conducteur heeft de cursus “humor in de trein” gevolgd en brengt die in de praktijk. Zo heeft uw correspondent door de intercom de aankomst op station “Abcoude Centraal” horen aankondigen en daar de meester van deze trein wèl op de lijst had gekeken kon hij, voor de zoveelste keer overigens, met eigen bebrilde ogen waarnemen dat er centrale stations zijn die als veredelde bushaltes moeten worden gekwalificeerd. Enige weken geleden meldde een conducteur met overduidelijke tegenzin dat de trein “stationnetje Arnhem” naderde. Passagiers die de schrik om het hart sloeg, kregen nog een klap te verwerken, want de trein zou er zelfs stoppen. “Kort”, meldde de conducteur ter geruststelling der angstigen om er aan toe te voegen dat de reis vervolgd zou worden richting de “parel van Gelderland: Nijmegen”. “En dan nu, stationnetje, ik herhaal stationnetje, Arnhem”. De parel van Gelderland bereikte uw correspondent niet en stationnetje Arnhem aanschouwde hij kort, want hij reisde fluks door naar de mooiste Hanzestad van Gelderland (en niet Overijssel zoals menigeen blijkt te denken). Ach ja, alles buiten Amsterdam is “wel heel erg ver weg.”

Ofschoon de parel van Gelderland ver weg ligt, waren de heren van Quick op tijd en kon de eerste competitiewedstrijd beginnen. 24 Mei (schrijve vier-en-twintig-mei), dan is men in good old England al bijna twee maanden bezig.  Eigenlijk was het de tweede wedstrijd van het seizoen, maar de Veteranen voor wie traditie heilig is, hadden een afzegging wegens geen veld/geen team van het andere Quick te verwerken gehad. “Im Westen nichts Neues”, kortom. Wel nieuw en toch zeer traditioneel is het uniform van de Veteranen. Gewoon keurig wit met op gepaste wijze aangebracht de clubkleuren. Het Feldgrau met rode bies waarin andere teams zich vertonen heeft zulk een ontlading bij Van der Enden teweeggebracht, dat het de andere Veteranen verstandig leek het traditionele wit in ere te houden. Anders dan zijn jongensachtige leden, die zó uit de Ostmark zouden kunnen komen en dat dan ook voor 50% zijn, doen vermoeden is Van der Enden aan de andere kant van de veertig beland en moet hij zich helpen met sublimatie. Gelukkig voor de Veteranen sublimeert hij zijn ontladingen op een wijze die hem ligt: financieel. Dank.

Dit verslag is eerder op de electronische snelweg verdwenen en het verschijnt eerst nu omdat uw correspondent zijn nalatigheid verdoezelen wil met gemompel over “lange werkuren” en “stukje nooit aangekomen”. Doch het streven is volledigheid, want wie weet, misschien moet één der Veteranen ooit zijn het rusthuis bezoekende kleinzonen vergasten op sterke verhalen en een straf stukje zal dan kunnen helpen.

Uw Veteranen begonnen met fielden en dus draaide Eldering zijn overs op de hem zo bekende wijze. Hij nam twee wickets, terwijl ook Matchett, Soleman, Booij en Van der Enden goede zaken deden voor hen die op de virtuele slavenmarkt genaamd “De Aces” verstandig hadden ingekocht”.  Booij dreef zijn waarde verder op door een vang te nemen, vermoedt uw correspondent die in de veronderstelling leeft dat Nederland het kopen en verkopen van mensen in Nederland & Koloniën sedert 1863 volledig verboden is. Dieren, die mag men wel verkopen, al wordt die handel door strenge Overheidsbemoeienis gereguleerd zolang de Partij voor de Dieren (en niet de Partij VAN de Dieren gelijk een leerling van een middelbare school te Zutphen onlangs meende) onder 50% van de stemmen blijft.  Quick Nijmegen 202/7.

Voorwaar geen slecht resultaat voor de heren die verre reis hadden gemaakt. Uw Veteranen echter gedroegen zich als waren “De Aces” een virtuele veemarkt, want als pronte dekhengsten stormden zij richting stal, oftewel 203 runs. Hillen (38), Nierop (13) en Matchett (73) legden een fiks deel van het traject af, terwijl Soleman (1) helaas na de eerste hindernis struikelde. Voor Eldering (11*) en Booij (44*) wachtte geen virtuele stal in de vorm van  opbeurende e-mails, maar bier, bitterballejes (© O. Strub) en genoeglijke kout met de nieuwkomers in Veteranen A, die zich, zoals het bij de Veteranen betaamt, ontpopten als aardige kerels. De overige ren- en werkpaarden van uw Veteranen konden rustig op stal blijven, hetgeen voor de virtuele inkopers vermoedelijk een domper was, maar ja, je kunt niet alles hebben.

De KNCB verzorgt de cijfers, dus wie ALLES wil besnuffelen, ga naar volgend adres:

http://www.ecricket.nl/pub/2008/Vet_A/3_9.htm


B. B.