Afgelopen zaterdag mocht ik zo maar om onverklaarbare redenen mijn debuut maken als captain van de Zami’s. Het werd een onvergetelijke ervaring en een wild avontuur. En dat kwam voor de verandering eens zeker niet door mijn bowlen.
DOOR JAN BALK

Niets vermoedend en dolenthousiast liep ik zaterdag om 12.35 uur het Loopveld op om met de Zami’s een potje te spelen tegen Beating Bats. Rein Akkerman vroeg mij om captain te zijn en ik zei ja.

Het mooiste moment van de dag was zonder twijfel dat ik de toss verloor en die geweldige aanvoerder van Beating Bats koos voor eerst fielden. Jelger Gustafsson heet hij volgens mij. Wat een fantastische gozer.

Vervolgens vroeg ik alle spelers van mijn team stuk voor stuk hoeveel ze in wilden gaan. Sommigen maakten dit niet uit en gingen dus  laat in. Anderen wilden vroeg en aldus geschiedde. Zo wilde de beste batsman van ACC Gert Mulder bijvoorbeeld drie. Prima.

Nadat ik iedereen gevraagd had naar zijn favoriete positie waren er nog twee plekken over. Nummer één en twee. Laat ik nou zelf al jaren dolgraag willen openen met batten. Wat een fantastisch toeval.

De nummer twee positie had ik zo maar bedacht voor Jan Willem Beuker, wie kent hem niet. Maar de sympathieke ACC’er was nog niet aanwezig en kwam pas binnen nadat we eigenlijk al hadden moeten beginnen.

Dus vertelde ik Beuker, ook al zo’n fantastische gozer, direct na zijn binnenkomst dat hij elf in moest en haalde ik Mark Hillen naar voren om met mij te openen. Beuker was not amused en zei pardoes dat hij eigenlijk aanvoerder was. Dus bood ik hem onmiddellijk aan om mijn functie over te nemen. Dit weigerde hij waarop Beuker ging studeren en ik batten.

We maakten er 239 in 35 overs en mijn persoonlijke hoogtepunt was dat ik nadat ik na tien runs over een full-toss had geslagen en naar de kant liep onderweg stomtoevallig de nieuwe batsman Gert Mulder tegenkwam. Hij vertelde mij dat ik echt geweldig had gebat en sloeg vervolgens zonder ook maar enig probleem zelf lachend minstens 130 runs bij elkaar. De eerste century van het zo prille seizoen van de Zami’s.

Al die zami’s zijn trouwens fantastische gozers. Ze vertelden allemaal stuk voor stuk dat ik echt geweldig had gebat. En ze vochten ook nog eens om te mogen umpiren of scoren. Dat had ik werkelijk nog helemaal nooit meegemaakt.

Tussen de innings vertelde vriend Beuker mij dat ik hem eerder op de dag bij binnenkomst op zijn minst eerst maar eens gedag had kunnen zeggen voordat ik vertelde dat hij elf in moest. Ik reageerde door de waarheid en niets dan de waarheid te vertellen. De stemming in de kleedkamer zat er lekker in.

Terwijl we stonden te fielden moest ik opeens pardoes denken aan het kopstootje van vriend Beuker jaren geleden. Zo heette namelijk het drankje dat Hugo in die tijd  als barman van 1890 op een willekeurige zondagavond spontaan aanbood aan vriend Beuker. Inmiddels werkt Hugo trouwens voor café Het Café in Amstelveen. Maar daarover later meer.

Met het kopstootje in mijn achterhoofd besloot ik vriend Beuker maar eens minstens drie overs te laten bowlen. Het pakte goed uit, want ondanks dat hij na twee overs werd bevangen door de enorme hitte nam hij een fantastisch wicket. Beating Bats zat voor 130 runs of zo aan de kant.

Mijn persoonlijke hoogtepunt tijdens het fielden kwam van vriend John, een nieuwe kracht uit Zuid-Afrika. Ik wilde iedereen behalve mezelf laten bowlen om de dag voor alle spelers sowieso onvergetelijk te maken. Vriend John smeekte mij na twee overs om hem af te zetten. De voormalige topwicketkeeper was na tien jaar zonder cricket zijn ritme volledig kwijt. Ook dit had ik nog nooit meegemaakt, dat een speler niet wilde bowlen. Fantastische gasten, die Zami’s.

Na afloop was er al weer een hoogtepunt. Nadat we de hele winter met elkaar hadden vergaderd om er voor te zorgen dat de ouderwetse zamigedachte boordenvol gezelligheid weer terug moest komen en het niet meer alleen om het winnen moest gaan, koos Gert Mulder er na minstens 130 runs, vier wickets en wellicht ook nog wel een vangetje voor om meteen na afloop zonder ook maar één biertje op te vertrekken. Zijn schoonmoeder zat namelijk thuis op de bank. Een idealere zamispeler bestaat er niet.

Uren later zaten Michael Dukker, Karel Kuijvenhoven, Marcel de Wijs en ik weer eens ouderwets aan de bar bij Hugo Roll. Ik bestelde in café Het Café na deze onvergetelijke eerste dag van het seizoen nog maar een kopstootje om het absolute feest compleet te maken.