Natuurlijk hebben de Zami’s afgelopen zaterdag thuis gewonnen van VRA. Maar om nou te zeggen dat het gezellig was… JA!
DOOR JAN BALK
Bijna iedereen was fit voor de belangrijkste derby in de cricketsport. Alleen ikzelf had nog een beetje last van mijn voet. En dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat ik een maandje geleden midden in mijn midlifecrisis weer eens ouderwets op ACC was blijven hangen na een wedstrijd van ons eerste.

Ik besloot weer net te doen alsof ik 25 was. Het werd die zondag na een zege van ons eerste dan ook een onvergetelijke avond. Zo’n avond waarop we dansten op Michael Jackson en de voormalige King of Pop pardoes Samuel noemden. Uiteraard kwam er na 22.00 uur ’s avonds al geen zinnig woord meer uit.

Uiteindelijk bleef ik die zondag over met ene Heino Kuhn en Anton Roux en besloot na twaalven weer eens ouderwets op de tafel te gaan dansen. Al was het alleen maar omdat ik dit twintig jaar geleden na middernacht drie keer per week deed in het onvolprezen clubhuis van ACC. Tradities moet je in ere houden.

Als je eenmaal op zo’n tafel bent geklommen, moet je er uiteindelijk ook weer af springen. En zo kwam ik aan die pijnlijke voet. Het kan raar lopen. Zeker als je van een tafel bent gesprongen en vervolgens last hebt van je voet.

Maar voor de enige echte Amsterdamse cricketderby van de Zami’s had het geen nadelige gevolgen. Dit had weer alles te maken met het feit dat ik als nummer tien niet eens in kwam en dus geen korte runs hoefde te lopen. Met dank aan de beste batsman van ACC Gert Mulder, die weer eens met een stuk of 150 runs not out bleef. Zelfs Floris Kappelle met dubbel p en dubbel k vond het als rasechte zamispeler een innings om nooit te vergeten.

ACC maakte 250 runs en VRA kwam vervolgens niet verder dan 140 of zo. Na afloop werd het zonder enige twijfel een enorm groot feest, al was het alleen maar omdat ACC zich dankzij een waanzinnige runrate zo maar had geplaatst voor de kampioenspoule. Ondanks de euforische stemming weigerde ik na middernacht om op de tafel te gaan dansen. Er zijn tenslotte grenzen.

Vooral dankzij de VRA’ers Kappelle met dubbel p en dubbel l en Jan Philip Korthals Altes, al jaren vrienden voor het leven, werd het desalniettemin een avond om nooit te vergeten. Aan de andere kant ben ik de allermooiste avonden een dag later meestal straal vergeten. Misschien juist wel daarom verheug ik me nu al weer op de volgende. Hup ACC!