Zami's laten eindelijk weer van zich horen
U zal wel denken, hoe zit het toch met de tienvoudig landskampioen en met de fantastische verslagen. Welnu ik kan u melden dat er de afgelopen 2 weken weer is gewonnen, maar dat de succesvolste captain aller tijden op vakantie is en zijn vervanger wel zegt een verslag te schrijven, maar het dan niet blijkt te doen.

Zaterdag 2 juni traden wij aan tegen nieuwkomer Quick Haag 2. We kenden deze tegenstander nog niet en kwamen er snel achter dat het aardige jongens waren met veelal een voetbalachtergrond. Captain Hans de Wit verloor de toss, maar toch eerst batten. Hans besloot zelf te openen met debutant Umer. Openingsbowler Zimmerman was verschrikkelijk rap en onnauwkeurig. 15 wides in de eerste 2 overs, maar de ballen die niet wide waren, waren heel gevaarlijk. De Wit zag al snel z'n midstump verdwijnen en ging met nul runs naar de kant en had zo de hele middag de tijd om over het wedstrijdverslag na te kunnen nadenken.
De andere bowlers van Quick waren ook goed op dreef al bleven de wides gestaag vallen, hetgeen helaas ook gold voor onze wickets. Alleen EP had een antwoord op de bowlerij en antwoordde op een van de eerste ballen met een fantastische zes over het clubhuis. Hij kreeg alleen steun van Richard Matchett waardoor er iets wat op een partnership leek ontstond (35 runs voor het achtste wicket). Verder bleef iedereen ver onder z'n niveau (of kunnen we niet beter?) hetgeen resulteerde in een totaal van 93 ao. De runs werden als volgt verdeeld: 42 extra's, EP 33 n.o., de overige 10 batsmen bij elkaar 18 runs.
Toch waren er bij de lunch geluiden te horen dat het wel is een hele rare wedstrijd kon worden. Tonny vertelde in de kleedkamer dat hij de jongens van Quick zich had horen afvragen hoe zij dit totaal moesten maken. Uiteraard woorden waar niet veel vertrouwen uit sprak. Bij ACC was er optimisme, behalve uiteraard bij zwartkijker Barry. Hij zag het helemaal niet zitten ondanks dat voor de geblesseerde Guido vaste supporter Rob Lobatto bereid was gevonden voor ons te fielden.
Inmiddels was het gezellig druk geworden op ons 2e veld, omdat de dames al snel klaar waren en zij met hun supporters besloten ons aan te komen moedigen.
Quick opende rustig maar na 27 runs gebeurde er iets moois, het openingspaar van Quick wilde een single lopen, maar ja dan moet je niet recht op Robbie Lobatto slaan, want dan ben je natuurlijk run out. Na dit hoogtepunt ging Quick verder naar 45 voor 2. Vanaf deze stand kwam er steeds meer geloof bij de landskampioen. Tonny nam bij het 2e wicket het hele team mee naar de boundary en vertelde ons in de kring dat dat indruk maakt op de inkomende batsman. Het publiek begon zich te roeren, Bas en Guido zetten langs de kant het veld uit (captain De Wit dacht immers na over het wedstijdverslag) en zetten EP zo neer dat hij een onmogelijke en belangrijke vang pakte. Inmiddels was het 77 voor 5 liepen wij na ieder wicket ver weg van de pitch om naar de peptalks van Tonny te luisteren. Hij had het over Kees Mulder en dat je pas verloren hebt als de laatste bal gegooid is. Het team luisterde ademloos toe. En ja wat er na 77 voor 5 gebeurde valt nauwelijks op papier uit te leggen. De batsmen van Quick oogden nerveus en gespannen, Umer, EP, Tonny, Robbie "the Runner" van Boeschoten en De Wit gingen steeds beter bowlen. Vangen (PB en De Wit) werden vast gehouden, langs de kant vond the wave plaats en Rein werd in Spanje telefonisch door Guido  op de hoogte gehouden maar geloofde er allemaal niets van. Het werd 80 voor 6, 80 voor 7, 81 voor 8 en 82 voor 9. In de kring zagen we batsman nummer 11 aan komen lopen. Tonny begon nog een keer over Kees Mulder en zelfs bij Barry was er toen een beetje geloof in een goede afloop.Het werd razend spannend, een groot tactisch steekspel. Wij wilden nummer 11 maar aan bat hebben, Quick niet. En eindelijk was daar de verlossende bal van Umer. De vijfde bal van de over op batsman nummer 9. Hij wist dat hij de man was die de runs moest maken en een single moest lopen. Hij forceerde en baf........ weg midstump.!!! Het hele elftal viel van vreugde over Umer heen, er werd een vreugdedans op de pitch gedaan. Het massaal toegestroomde publiek ging helemaal uit z'n dak en werd bedankt. Quick 86 ao. De Wit schonk kleine glaasjes rose in de kleedkamer die ook door Umer en Fraas onder het genot van een sigaretje in ontvangst werden genomen. Opeens was de weg weer open naar de play offs waar we eigenlijk al niet meer van durfden te dromen. Quick toonde zich een groot verliezer en ook de 3e innings was meer dan de moeite waard.

Zaterdag 9 juni werd Kampong op ons hoofdveld ontvangen. Het contrast met de wedstrijd tegen Quick was groot. 6 Utrechtenaren konden de weg naar ons Loopveld vinden. Zij hebben eerst gebat en zaten na 42 runs aan de kant. Wij maakten het totaal tegen 6 man en later 7 voor het verlies van 2 wickets. Karel sloeg een prachtige 4, EP weer een mooie zes en dat was het. Snel vergeten, volgende week naar onze vrienden van HBS voor een geweldige pot cricket en een fantastische dag.

Barry van der Glas