Roelof Balk Memorial zondag 27 september 2026
Op zondag 27 september speelden ACC en SGS een bijzondere wedstrijd: de herdenking van ons aller Roelof Balk, vorig jaar veel te jong overleden. Op initiatief van SGS waarvan hij sinds 2002 ook lid was.
Roelof speelde jaarlijks wedstrijden met Still Going Strong en was altijd van de partij als er toernooien waren in binnen- en buitenland. Als prominent lid van een retorisch begaafde familie voerde hij dan veelvuldig, langdurig en komisch het woord. Maar daarover later meer.
Natuurlijk was Roelof een hondstrouw ACC-lid, al meer dan vijftig jaar. Hij combineerde dat onwaarschijnlijk energiek met vioolspelen (als concertmeester en dirigent van het Leids Barok Ensemble), schaatsen met de IJsclub Haarlem, groenfinanciering met zijn eigen bedrijf Slimme Vos en nog een handjevol bestuursfuncties. Maar bovenal met oneindige liefde voor zijn Marin en hun dochters Tirza en Jonna.
Als cricketer kennen we hem van katachtig runnen, een ‘stable base’ in de crease, stijlvolle cover drives en square cuts en een ‘swivel pull’. Het bowlen liet hij al vroeg in zijn cricketloopbaan over aan z’n broer Jan, om gefocust op het batten sloten met runs te maken in het eerste en tweede van ACC. Fieldend was hij op z’n best dicht op het wicket: cover, gully, mid-on. Een snelle single lopen naar z’n rechterhand kon je beter niet doen. Een ware gentleman op en buiten het veld.
Deze 27 september was een dag voor ACC én SGS én andere vrienden van Roelof. Ze kwamen dan ook uit alle hoeken en gaten naar het Loopveld, gemonsterd door Jan en zijn onweerstaanbare kunst om overal een feestje van te maken.
Roelofs oudste dochter Tirza was er (Marin zat in Frankrijk), Marleen zat vertrouwd achter het scoreboek, haar gezin en dat van Jan waren erbij, er liep een dikke Balk door dit evenement. We gingen vooraf op de foto, en toen al hield Jan het niet droog, en zo moest het ook, want bij een viering van het leven mag het rustig klateren.
Captain Manish Moorjani van SGS won de toss van skipper Jan Balk en stuurde ACC naar de honken. 25 overs was de afspraak. Er straalde een warm zonnetje en Roelof wreef zich in zijn skybox al in de handen. Natúúrlijk was de opdracht aan de slagmannen van ACC om zoveel mogelijk classic strokes à la Roelof te maken, maar ja, doe dat maar eens na als je van veel eenvoudiger kaliber bent en ‘a little rusty’. Bovendien had SGS een blik lepe bowlers opengetrokken. Nee, de runs lagen niet voor het oprapen.
De openers waren snel vertrokken op de toverballen van Aravind en Jan Willem. Richard zwaaide er lustig op los maar liet zich toch verleiden om uit te rukken op de zoveelste slowbowler, foutje bedankt. Johan en Michael stabiliseerden het schip en bouwden geduldig aan een partnership voor het vierde wicket; volgens de formule van ouderwets tijdcricket, dus een single per over en af en toe een tweetje (!) en zonder rampshots en reverse sweeps. Er viel ook niet veel te scoren op de ballistische projectielen van Japie Big Bird Vogelaar. Michael beklaagde er zich over dat zijn partner eentjes op de laatste bal liep, terwijl Johan bejaardenslapstick opvoerde door zich topzwaar voorover op de crease te laten vallen na een single in slakkengang. Amusement van de hoogste orde. Toch kwam daar ook een eind aan, en Eric en Ulco voerden het tempo op met grote-mannenslagen, ‘early cuts’ en chipshots net over de green. Spektakel alom.
Langs de kant zagen coryfeeën als Ernst-Pieter, Ricky en Peter-Paul dat er veel te genieten viel én in de juiste spirit werd gespeeld. Marleen noteerde alsof ze nooit was weggeweest, het regende kwinkslagen en het late septemberzonnetje deed de rest.
Na de versnelling van Eric en Ulco nam Joost (onze uiteindelijke topscorer met 19) het over en hij liet aan het eind nog ruimte genoeg aan het superkoppel Jan en Daniël om de score boven de honderd te tillen en elegante slagen à la Roelof te demonstreren. Het gras was hoog en de boundaries oneindig ver, dus 105 was nog niet zo slecht en ACC had iets te verdedigen. SGS bowlde uitstekend, de wickets werden keurig verdeeld onder Aravind, Jaap, Salim, Jason, Imran en Sonny.
Tussen de innings een warme pastahap. Hulde aan het keukenteam van ACC dat altijd weer zoiets lekkers op tafel weet te toveren!
De gevreesde bowlingside van ACC deed SGS in z’n schulp kruipen. Rehan en Richard gooiden lijn en lengte, de runs kwamen niet makkelijk, ACC fieldde als tijgers en achter de palen was Joost bliksemsnel. Batsmen Chris, Salim en Nivesh hadden er ieder zo’n 15 alvorens Tushar liet zien waarom hij door SGS was gecontracteerd: 23, maar dan retired omdat captain Manish donders goed begreep waarom het draait in een benefietwedstrijd: liefst eindigt het in een tie.
De koek aan ACC-kant was nog niet op, want nieuwe werpers dienden zich aan en gooiden menig toverbal. Ulco en Michael lieten hun hele repertoire los: backspin, reverse doosra’s, flyovers, duimballen en astronauten. Sonny en Jason gingen murwgebeukt retired. Eric liet ook een aardig balletje los, en toen was het tijd voor de Jan Balk-show. Hij moest even op gang komen, maar toen serveerde hij ouderwetse outswingers, induckers en back-of-the-hand-slomo’s. Opeens kreeg de wedstrijd een heel ander aanzien en moest SGS vechten voor iedere run. ACC hield ook nog de vangen vast. De spanning was te snijden, langs de kant hield men de adem in en Marleen kauwde nerveus op haar potlood. SGS kon zich niet meer permitteren batsmen retired te laten gaan. Het laatste paar stond op de mat: Jan Willem en Jaap, twee keer forever young. De druk was enorm, de required run rate astronomisch, het veld wierp zich op iedere bal. Zou de tie dan toch een feit worden? Maar nee, Jan Willem herinnerde zich hoe Roelof zich als een ijskonijn uit deze situatie zou bevrijden, en sloeg een spijkerharde coverdrive voor vier op het bowlen van Jan: SGS won met één wicket. Een terecht einde aan een spannende, enerverende en gedenkwaardige wedstrijd.
De derde innings was net zo monumentaal. Verschillende spelers werden onder de douche vandaan getrokken voor de cérémonie protocollaire. Warme oraties van Jan, hij hield het nu iets langer droog, en Manish met speciaal vervaardigde Roelof Balk-oorkondes voor Tirza en Marleen evenals voor de men of the match van beide teams. Jan Willem sloot af met een fraaie opsomming van de SGS-toernooien waarin Roelof als spreker het gras voor de voeten van alle anderen wegmaaide en het eten koud lulde. Hoe moet dat nou in de toekomst? Vroeg iedereen zich af.
Maar liefst twee maaltijden werden voorgeschoteld, de pitchers bier konden niet snel genoeg worden aangesleept, de prestaties van de dag werden steeds heroïscher, de ACC- en SGS-vlaggen wapperden, het zonnetje zakte door de horizon van het Loopveld en van boven zag Roelof dat het goed was. En wij missen hem enorm. Hopelijk wordt deze wedstrijd een jaarlijkse traditie en kunnen we nog lang onze kunsten vertonen ter ere van onze vriend.
Tekst: Johan Schölvinck
Foto’s: EP Knüpfer