SGS wint. Roelof wint.
Roelof Balk Memorial – ACC tegen Still Going Strong, 27 september 2026
Sommige wedstrijden speel je om te winnen. Andere wedstrijden speel je om nooit te vergeten. Zondag 27 september stond op ACC een bijzondere wedstrijd op het programma. Een wedstrijd ter nagedachtenis aan Roelof Balk. Onze Roelof… Een wedstrijd tussen ACC en Still Going Strong (SGS). Twee verenigingen waar Roelof zijn cricketsporen ruimschoots heeft verdiend. En waar hij vooral heel veel vrienden heeft achtergelaten.
De weersvoorspellingen waren in eerste instantie niet bijzonder hoopgevend. Bewolking, weinig zon. Maar daar bleek helemaal niets van terecht te komen. Een stralende zon, een aangename temperatuur en werkelijk prachtig cricketweer. Ik weet niet hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, maar volgens mij had Roelof daarboven nog ergens een lijntje lopen.
Over lijntjes gesproken… Voor de wedstrijd moest er eerst nog een belangrijke kwestie worden opgelost: de boundary. Ik kom aan, iets te laat maar nog steeds op tijd, en stel voor om gewoon de vlaggetjes neer te zetten. Praktisch, snel en weinig gedoe. Zeker met nog maar weinig man. Maar daar dacht Jan Balk anders over. 'Nee, we spelen met touw. Dat zou Roelof gewild hebben.' Nou ken ik Roelof natuurlijk ook een beetje. En volgens mij had het hem werkelijk geen reet uitgemaakt of we met touw, vlaggetjes of een stel oude fietsschoenen de boundary hadden aangegeven. Maar Jan had natuurlijk gelijk. Voor Roelof alleen het beste.
Dus werd het touw. En Jan? Die had er deze middag duidelijk zin in. Ik heb hem in al die jaren nog nooit zo snel zien bowlen. Wat een pace! Het leek wel alsof hij voor één middag zijn jongere jaren opnieuw beleefde. Of dat hij zijn broer wilde laten zien dat er nog altijd behoorlijk wat vuur in die oude Balk zit. Hoe dan ook, het was prachtig om te zien. Ik weet zeker dat Roelof trots zou zijn geweest.
Roelof was een echte cricketnomade. Waar de gemiddelde cricketer al gelukkig wordt van een uitwedstrijd in Bloemendaal, trok Roelof de wereld over. Engeland, internationale toernooien met SGS en zelfs Suriname. Hij had op de mooiste plekken gespeeld en kwam terug met verhalen die minstens zo mooi waren.
Een van die verhalen ging over het verbranden van de pitch in Suriname. Roelof vertelde er graag over. Ulco vond het daarom wel zo toepasselijk om tijdens de wedstrijd bara's uit te delen. Een heerlijke Surinaamse lekkernij en een prachtig eerbetoon aan Roelofs cricketavonturen. En die bara's waren werkelijk voortreffelijk. Wat mij betreft mogen we dit onderdeel volgend jaar sowieso herhalen. Desnoods zonder cricket.
Vanuit SGS kwamen tijdens de middag en na de wedstrijd ook prachtige anekdotes naar boven. Zo bleek Roelof ooit tijdens een wedstrijd te hebben gebowld. Eén over. Eén wicket. Nauwelijks runs tegen. Prachtige cijfers. Een veelbelovende bowlingcarrière leek geboren. Er was alleen één probleem: Roelof was helemaal geen bowler. En dus heeft hij daarna nooit meer gebowld. Misschien was dat ook wel de kunst. Stoppen op je hoogtepunt. Daar kunnen heel wat cricketers nog iets van leren. Stiekem weten wij wel beter, want Roelof kon alles.
Een andere anekdote ging over Roelofs talent voor speechen. Na een internationaal toernooi, met onder andere Denemarken en Engeland, kreeg iedere deelnemende ploeg de gelegenheid om een woordje te doen. Voor de gezamenlijke speeches was 24 minuten beschikbaar. Roelof nam er twintig voor zijn rekening. Twintig! Vier minuten over voor de rest. Het kan niet anders, dan dat niemand dat erg vond. Want naar Roelof kon je urenlang luisteren.
Zelf heb ik ooit mijn debuut gemaakt in het tweede elftal van ACC, onder aanvoering van Roelof. Een bijzonder moment, zou je denken. Ik zou hier graag uitgebreid vertellen over de wijze lessen die hij mij meegaf, de tactische aanwijzingen en de indrukwekkende gesprekken die wij destijds voerden. Maar ik herinner me er werkelijk geen reet van. Wat ik wél weet, is dat Roelof een geweldige captain was. Rustig, vriendelijk, betrokken. Een man die het spel begreep, maar bovenal de mensen met wie hij het speelde.
En dat laatste is misschien nog wel belangrijker. Dat bleek ook uit het verhaal van Richard Wolfe, die ooit de enige century uit zijn cricketloopbaan maakte. Een partnership met Roelof, die zelf eerder zijn honderd had bereikt en Richard vervolgens naar die magische grens hielp. Richard kwam uiteindelijk huilend van het veld. Anderen hebben het over jankend…
En dan is er natuurlijk nog het legendarische verhaal van de hooivork. Tijdens de jaarlijkse tour naar Moreton, waar Roelof een trouwe reisgenoot was, besloot hij de grenzen van zijn eigen kunnen weer eens op te zoeken. Want met een cricketbat een bal raken, dat kon Roelof inmiddels wel. Maar met een drietandige hooivork? En dus wandelde onze Roelof doodleuk de pitch op. Niet met zijn vertrouwde bat, maar met een hooivork in zijn handen. Eerste de beste bal: vol op het midden. Men wist niet eens dat dat kon…
O ja, er werd ook nog gecricket
Ik realiseer me ineens dat ik inmiddels driekwart van mijn wedstrijdverslag aan Roelof heb besteed, zonder ook maar iets over de wedstrijd zelf te hebben geschreven. Maar goed, Roelof nam ooit twintig van de beschikbare vierentwintig minuten in beslag met een speech. Dan mag ik dat toch zeker ook?
ACC mocht als eerste aan bat. En zoals wel vaker begonnen we voortvarend. Althans, met het verliezen van wickets. Gelukkig waren daar Scholvinck en Dukker om de nodige herstelwerkzaamheden uit te voeren. Vooral het runnen tussen de wickets was een genot om te zien. Voor de neutrale toeschouwer dan. De heer Vogelaar, inmiddels dik in de tachtig, bleek met zijn zuinige bowling een ware plaag. Net als de rest van de SGS-bowlingaanval overigens. Vooral Ananthakrishnan serveerde ons een assortiment bananen waar we maar weinig raad mee wisten. Zijn Man of the Match-award was dan ook dik verdiend. Gelukkig hadden we Joost Bakker nog, die met een fraai slotakkoord voor het eerst in zijn cricketcarrière topscorer werd. Klasse! ACC eindigde op 90 runs.
SGS liet er vervolgens weinig gras over groeien. De eerste vier batsmen eindigden allemaal in de dubbele cijfers, met T. Bhaker als topscorer. Die sloeg er zo lustig op los dat zijn eigen captain zich genoodzaakt zag in te grijpen. Bhaker werd retired naar de kant gehaald. Net als Abdelmalik trouwens. Niet omdat zij voor de tweede keer moe werden, laat staan een eerste keer… En warempel, het hielp! Er vielen plotseling wickets en ACC begon zowaar weer ergens in te geloven. One of those days. Uiteindelijk trok SGS aan het langste eind. En terecht. Maar ik heb zelden meegemaakt dat een uitslag er zo weinig toe deed.
Na afloop kwamen de verhalen los. Over Roelof als batsman, als captain, als reisgenoot, als spreker. Over zijn humor, zijn avonturen en zijn enorme liefde voor cricket. Ook zijn familie was aanwezig. Zus Marleen, zoals zo vaak, achter het scoreboek. Dochter Tirza en haar familie genoten zichtbaar van de middag. En misschien was dat wel het mooiste van deze hele dag. Dat Roelof er niet meer was, maar tegelijkertijd overal aanwezig leek. In de verhalen, in de herinneringen, in de lachende gezichten. In de bara's, in het boundarytouw en misschien zelfs een beetje in die plotselinge pace van Jan.
Er werd ook gesproken over een vervolg. Wat zou het mooi zijn als deze memorial een jaarlijks terugkerend evenement wordt. En dan misschien allemaal in van die gekke, felgekleurde shirts waar Roelof zo dol op was, werd er voorgesteld. Ik ben voor.
Roelof schreef ooit zelf over zijn cricketloopbaan:
'Het gaat om de reis, niet om de bestemming. En elke cricketwedstrijd is zo'n reis.'
Wat een prachtige gedachte. SGS won de wedstrijd. Maar deze middag won vooral Roelof.
Well played, Roelof.
Tekst: Rehan Younis
Klik hier voor het SGS verslag en foto's van de dag!
Hieronder enkele van Roelof's ACC hoogtepunten. Met o.a. de 100 met Richard en middling met de pitchfork
